اين همان درسى است كه لقمان فرا گرفته است كه گفت : « من ادب را از بى ادبان آموختم » اين سخن به ما مىگويد بايد مواظبت كرد آنچه را ديگران انجام مىدهند و ناپسند است ما انجام ندهيم . ( 785 . ) « ماوردى » در كتاب « ادب الدنيا و الدين ماوردى - ادب الدنيا و الدين - ص 264 » ص 264 آن را آورده . ( 786 . ) اين سخن را « ابن عبد ربه » در « عقد الفريد ابن عبد ربه - عقد الفريد - جلد 3 ص 303 » جلد 3 ص 303 آورده است . ( 787 . ) قسمت اول اين كلام را « راغب اصفهانى » در محاضرات راغب اصفهانى - محاضرات - ج 2 ص 390 » ج 2 ص 390 و « ماوردى » در « ادب الدنيا و الدين ماوردى - ادب الدنيا و الدين - ص 264 » ص 264 آورده‌اند . ( 789 . ) مرحوم صدوق در خصال صدوق - خصال - ج 1 ص 59 ج 1 ص 59 و ابن عساكر در تاريخ « دمشق » ابن عساكر - تاريخ « دمشق » - شرح حال امير مؤمنان در شرح حال امير مؤمنان روايت اول را نقل كرده‌اند . روايت دوم را « كلينى » در « روضه كلينى - روضه - ص 59 » ص 59 آورده است . ( 790 . ) اين سخن را حرانى در « تحف العقول حرانى - تحف العقول - ص 138 » ص 138 آورده و از آن استفاده مىشود كه سخن امام در بارهء استغفار طولانى تر از آنچه در اينجا آمده ، بوده است .